Ο Χάαλαντ έχασε το Μουντιάλ. Αλλά κέρδισε κάτι που δεν αγοράζεται

Δεν θα είναι στον τελικό, δεν θα σηκώσει το τρόπαιο. Κι όμως, όταν θα πέσει η αυλαία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, λίγοι ποδοσφαιριστές θα έχουν φύγει πιο κερδισμένοι από τον Έρλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ.

Όχι επειδή πέτυχε τα περισσότερα γκολ. Ούτε επειδή έσπασε κάποιο ακόμη ρεκόρ. Αλλά γιατί κατάφερε κάτι πολύ πιο δύσκολο στη σύγχρονη εποχή των social media: να γίνει αγαπητός σχεδόν στους πάντες.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Νορβηγός δεν ήταν απλώς ο σέντερ φορ που τρομοκρατεί τις άμυνες. Ήταν ο τύπος που γελάει με τον εαυτό του, που ανεβάζει φωτογραφίες με φίλτρο του Σρεκ γράφοντας «selfie με τον δίδυμο αδερφό μου», που απολογείται επειδή έγραψε κατά λάθος το Ορλάντο… «Ορνάλντο» και που απαντά στους θαυμαστές του με emoji που κλαίνε από τα γέλια.

Σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές εμφανίζονται άψογα σκηνοθετημένοι, ο Χάαλαντ μοιάζει σχεδόν… αδέξιος. Και αυτό ακριβώς τον κάνει αυθεντικό.

Ο άνθρωπος πίσω από τη μηχανή των γκολ

Για χρόνια η εικόνα του ήταν σχεδόν τρομακτική. Ένα σώμα 1,95 μέτρων, ένας επιθετικός που σκοράρει με ρυθμούς μηχανής, ένα που γεννούσε memes του τύπου «φαντάσου να βλέπεις αυτόν τον Βίκινγκ να έρχεται καταπάνω σου».

Το Μουντιάλ, όμως, αποκάλυψε μια τελείως διαφορετική πλευρά. Τον άνθρωπο που αγοράζει καουμπόικο καπέλο στο Τέξας, δοκιμάζει μπότες, φοράει μπλουζάκια με αστεία λογοπαίγνια, κάνει τουρισμό σαν να είναι οποιοσδήποτε επισκέπτης και καταγράφει τα πάντα στα προσωπικά του vlog.

«Οι άνθρωποι εδώ είναι τόσο ευγενικοί. Είναι τόσο θετικοί. Απολαμβάνουν τη ζωή», λέει για τους Αμερικανούς. Και το εννοεί.

Η Αμερική ερωτεύεται έναν Νορβηγό

Η σχέση γίνεται σχεδόν αμοιβαίος έρωτας. Πριν από το τουρνουά, πολλοί Αμερικανοί δεν γνώριζαν καν ποιος είναι. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το Instagram του εκτοξεύεται από τα 40 στα 60 εκατομμύρια ακολούθους, τα vlog του συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές.

Οι Αμερικανοί τον αντιμετωπίζουν σαν δικό τους άνθρωπο.

«Είναι τόσο ταπεινός, ενώ είναι ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του ποδοσφαίρου», λέει μια φίλαθλος στο BBC. «Έχουμε όλοι ερωτευτεί τον Χάαλαντ. Είναι αστείος και ταυτόχρονα… θηρίο», λέει μια άλλη.

Στο Μαϊάμι, παρέες οργανώνουν ακόμη και τη γνωστή νορβηγική κωπηλατική πανηγυρική κραυγή μόνο και μόνο επειδή την είδαν στα social media του. Στο Τέξας, οι ντόπιοι του γράφουν ότι «του πάει το Τέξας». Κάποιος ανεβάζει μια φωτογραφία από… ένα φρέσκο κρεμμυδάκι που μοιάζει με τον Χάαλαντ. Ο ίδιος απαντά με ένα gif και η απάντηση

συγκεντρώνει σχεδόν ενάμιση εκατομμύριο likes.

Ο Μπέλιγχαμ και η εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου

Και ύστερα έρχεται ο αποκλεισμός. Η Νορβηγία μένει εκτός. Ο Χάαλαντ χάνει το όνειρο. Κι όμως, η εικόνα που γίνεται viral δεν είναι η απογοήτευσή του.

Είναι η αγκαλιά με τον Τζουντ Μπέλιγχαμ. Οι δύο πρώην συμπαίκτες στην Ντόρτμουντ γελούν, αγκαλιάζονται και πειράζονται όπως έκαναν πάντα.

Τα social media πλημμυρίζουν ξανά με βίντεο από τις κοινές τους στιγμές. Ο κόσμος δεν βλέπει δύο αντιπάλους. Βλέπει δύο φίλους.

Το μυστικό βρίσκεται στη Νορβηγία

Ίσως τελικά τίποτα από όλα αυτά να μην είναι τυχαίο.

Ο Χάαλαντ μεγάλωσε στο Μπρίνε, μια μικρή πόλη 14.000 κατοίκων, μέσα σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα συστήματα ανάπτυξης αθλητών στον κόσμο. Εκεί τα παιδιά δεν χωρίζονται από μικρά σε «καλά» και «κακά», δεν κυνηγούν πρωταθλήματα, δεν παίζουν για τα τρόπαια.

Η φιλοσοφία του συλλόγου συνοψίζεται σε μία πρόταση:

«Όσο περισσότεροι γίνεται, για όσο περισσότερο γίνεται και όσο καλύτερα γίνεται». Όλοι παίζουν, όλοι διασκεδάζουν. Η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός.

Από τα σαράντα παιδιά εκείνης της γενιάς, τα τριάντα πέντε συνέχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο μέχρι την ενηλικίωση. Έξι έγιναν επαγγελματίες.

Και ένας εξελίχθηκε στον πιο αναγνωρίσιμο Νορβηγό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Ο πραγματικός νικητής

Ο Χάαλαντ δεν θα θυμάται αυτό το Μουντιάλ για το τρόπαιο. Ίσως όμως το θυμάται για κάτι άλλο.

Γιατί μέσα σε λίγες εβδομάδες κατάφερε να μεταμορφωθεί από έναν απίστευτο σκόρερ σε κάτι πολύ πιο σπάνιο.

Σε έναν παγκόσμιο σταρ που ο κόσμος δεν θαυμάζει μόνο για όσα κάνει μέσα στο γήπεδο.

Αλλά για τον τρόπο που φέρεται έξω από αυτό. Και σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο παράγει ολοένα και περισσότερους σούπερ σταρ, ίσως αυτή να είναι η δυσκολότερη νίκη απ’ όλες.